Ahsen Okyar Söylenmek yerine söylemek lazım…

EĞİTİMDE EŞİTLİK ÖLDÜ: DERSHANEYE GİTMEDEN, ÖZEL DERS ALMADAN BAŞARI HAYAL OLDU! – Gürkan AVCI

EĞİTİMDE EŞİTLİK ÖLDÜ: DERSHANEYE GİTMEDEN, ÖZEL DERS ALMADAN BAŞARI HAYAL OLDU! -  Gürkan AVCI

Sayın Yusuf Tekin, 13 yıldır eğitim sisteminin mimarısınız. Bu süreçte eğitim sistemimizi ezberci bir test fabrikasına, dershanelerin ve özel ders endüstrisinin beslenme alanına dönüştürdünüz. Kaliteli eğitimi parası olanların, siyasi elitlerin ve bürokratik ayrıcalıklıların çocuklarına lüks bir hizmet haline getirdiniz.

Bakanlığı, vizyonsuzluğu sadakatle, kör ideolojik fanatiklikle ve torpilli referanslarla örtmeye çalışanlarla
doldurdunuz. Millî Eğitim Bakanlığı’nı milyonlarca çocuğun geleceğini karartan bir heyula canavara
dönüştürdünüz.

Oysa Türkiye’nin bu enkazı kaldırma ve Türkiye’yi 21. yüzyılın süper gücü yapacak devasa bir eğitim
vizyonuna en çok ihtiyacı olan bir zaman diliminden geçiyoruz. Müsteşarken dershaneleri kapattık diye
övündünüz; ama onları daha güçlü, daha pahalı ve daha sinsi biçimde sisteme yeniden yerleştirdiniz. Okullar
nitelikli eğitim veremez hale gelince aileler çaresizce özel derslere mahkûm oldu. Bugün bir öğrencinin sınavlarda başarılı olması, neredeyse zorunlu olarak özel ders, etüt ve kurs üçgenine girmesini gerektiriyor.

Eğitim “eşit fırsat” olmaktan çıktı; ekonomik statünün en acımasız pekiştiricisi haline geldi.

MEB bürokrasisini liyakatsiz, referanslı ve ideolojik kadrolarla doldurarak okulların kalitesini dibine
vurdunuz. Öğretmenler tükenmiş, öğrenciler stres canavarı, veliler borçlu ve umutsuz. PISA’da dipte
sürünmeye, genç işsizliğine ve mesleki eğitimin hor görülmesine rağmen hâlâ “başarı” hikayeleri atıyorsunuz. MEB, beceriksizlikten öte, sistematik bir vizyon fukaralığının cenderesinde can çekişiyor.

ANNE OLMA SANATI – Seyfettin KARAMIZRAK

ANNE OLMA SANATI - Seyfettin KARAMIZRAK

“Anneleri bir gün değil, her gün anmak dileklerimle….” “Bana okuduğum kitapların en güzelinin hangisi olduğunu sorarsanız, söyleyeyim: Annemdir.”

“Anne; aile, yuva, birlik olma, paylaşma, mutluluk devşirme”anlamlarına gelmektedir.

Annenin var olduğu evde zenginlik ve şatafat özlemi çekilmez. Çünkü anne; zenginlik, huzur, dayanışma, hayata tutunma, yaşama sevinci ve mutluluğun ta kendisidir.

Annenin var olmasının huzuru, tadı, konforu ve ayrıcalığı her an hissedilmektedir. Senede bir gün değil, her gün, hatırlayıp bu kıymetin hakkını vermeliyiz. Çünkü annesiz mekânlar ve yürekler haraptır, kuraktır, hüzünlüdür, adeta bir enkazdır.

Annelere karşı hissettiğimiz ilgi, sevgi, ihtimam, saygı ve değer verme gibi güzel duygularımızı, senede “sadece bir gün” hatırlamak, mutluluğumuzu ertelemek, huzurumuzu yeterince tadamamak anlamına gelmez mi?

Sevgi, yüreklerde çağlayan, sevilenleri kuşatan yüce bir nehirdir. O ferman dinlemez. Hissedilen yoğun duyguları istesek de erteleyemeyiz. Öyleyse sevdiklerimizi koşulsuz, beklentisiz ve kesintisiz hiç ertelemeden, her an bağrımıza basmayı bilmeliyiz.

Anne, var olmamızın şifresidir. Benliğimiz, irademiz, hayata tutunmamız, O’nun sayesindedir. Yüzümüzdeki tebessüm O, gönlümüzde yeşerttiğimiz en nadide çiçek O’dur.